مصاحبه با مجید صالحی [عمومي , ]

این هم مصاحبه مجید صالحی. یه مقدار طولانیه ولی جالبه. حتما بخونید لطفا نظر هم فراموش نشه!      رویاهایى كه به حقیقت پیوست   مجید صالحى از جمله بازیگران جوانى است كه با حضور در آثار تلویزیونى توانست خودش را به دنیاى سینما معرفى كند. او با بازى در مجموعه هاى طنز كار خود را شروع كرد و با حضور در مجموعه «سیب خنده» به كارگردانى رضا عطاران به چهره اى شناخته شده تبدیل شد و پس از آن در مجموعه هایى چون «قطار ابدى»، «خانه پدرى»، «روزهاى مهتابى»، «پلیس جوان»، «خوش ركاب»، «اُ مثبت»، «كوچه اقاقیا» و... به ایفاى نقش پرداخت. آخرین مجموعه او «خوش غیرت» نام داشت كه نوروز امسال از شبكه اول سیما پخش شد. این بازیگر در عرصه تلویزیون یك بار نیز در مقام كارگردان ظاهر شد كه حاصل آن مجموعه تلویزیونى «آشتى كنان» بود. وى به غیر از این كارگردانى چندین قسمت از مجموعه «كوچه اقاقیا» را هم انجام داد. «صالحى» براى اولین بار در فیلم سینمایى «یكى بود، یكى نبود» به كارگردانى ایرج طهماسب بازى در سینما را تجربه كرد. او در این عرصه بازى در فیلم هایى چون «خوابگاه دختران»، «مجردها»، «شاخه گلى براى عروس» و... را در كارنامه دارد كه دو فیلم آخرى هم اكنون در سینماهاى تهران روى پرده هستند. با او گفت وگویى انجام داده ایم كه در پى مى خوانید. • • • •سال خوبى را شروع كردى، نه؟ شكر خدا امسال شرایط به گونه اى شد كه در شروع سال یك مجموعه و دو فیلم را همزمان روى آ نتن و بر پرده سینما داشتم. اتفاقاً همگى این آثار موفق شدند نظر مخاطبان را جلب كنند. در هر حال فكر كنم شروع خوبى برایم باشد و امیدوارم كه در آینده هم بتوانم این روند را ادامه دهم. •روند پركارى را؟ نه، منظورم موفقیت در كسب رضایت مردم است، ضمن اینكه همزمانى پخش و اكران این آثار هم نمى تواند دلیلى بر پركارى من باشد؛ چرا كه هر یك از اینها را در فاصله زمانى زیادى نسبت به هم بازى كردم، اما اكران و پخش آنها همزمان شد. •الان چه حسى دارى؟ از چه بابت. •از اینكه در كانون توجهات قرار گرفتى. الان فیلم هایت روى پرده است و عكس ها و مصاحبه هایت مرتب در نشریات مختلف چاپ مى شود، در واقع منظورم این است از شهرت و محبوبیتى كه كسب كردى چه حسى دارى؟ خوشحال هستم، اما حس خارق العاده و عجیبى ندارم. فقط حس مى كنم مقدارى مسئولیتم بیشتر شده است. در واقع الان در وضعیتى هستم كه حس مى كنم مردم منتظر این هستند كه كارهاى بعدى ام بهتر از كارهایى باشد كه تا به حال انجام داده ام. ولى این را هم بگویم شهرت و... همه ظواهر كار است و گذرا. •خیلى كلیشه اى و شعارى جواب دادى. باور كن اصلاً شعار ندادم. حسم را گفتم. •یعنى اصلاً برایت مهم نیست كه عكس هایت روى بیلبوردها و سردر سینماها است؟ گفتم، خوشحال هستم. اما بیش از اینها كار خوب برایم بیشتر اهمیت دارد. مثلاً در فیلم «خوابگاه دختران» من یكى از شخصیت هاى اصلى فیلم بودم، اما عكس هایم نه در سردر سینماها بود و نه در پوسترهاى فیلم. ولى با این حال فیلم «خوابگاه دختران» را خیلى دوست دارم. در عوض نسبت به فیلم «شاخه گلى براى عروس» كه اتفاقاً در آن عكس هایم روى سردر سینماها و پوسترهاى فیلم چاپ شد، تعلق خاطرى ندارم. •یعنى این فیلم را دوست ندارى؟ حس خاصى نسبت به آن ندارم. •چرا؟ من معتقدم كه بازیگر باید در هر كارى نكته جدیدى را ارائه كند و متعاقباً نكته تازه اى هم بیاموزد، اما این اتفاق براى من در فیلم «شاخه گلى براى عروس» نیفتاد. شرایط در آنجا به گونه اى بود كه دوست داشتم هر چه زودتر كار تمام شود. در هر حال خیلى تمایل ندارم كه راجع به این فیلم حرف بزنم. •از حذف صحنه هایى كه در آنها نقش زن را بازى مى كردى، ناراحت هستى؟ از این مسئله هم ناراحت هستم، ولى این ربطى به كارگردان ندارد. ناراحتى من از جاى دیگرى است. •دستمزدت را نداده اند؟ نه، اتفاقاً گروه بسیار محترمى بودند و از این بابت هیچ مشكلى با آنها نداشتم و از تمامى شان هم ممنون هستم. •پس ناراحتى ات از این بابت است كه حس كردى كارگردان حرف تازه اى براى گفتن ندارد و تو نمى توانى چیز تازه اى از او یاد بگیرى؟ چرا جوسازى مى كنى، شوخى كردم، من ترجیح مى دهم راجع به این فیلم حرفى نزنم. شما هم كوتاه بیا. •حالا كه بحث به اینجا كشید یك فلاش بك به گذشته مى زنیم. هر چند الان مدت زیادى از پخش مجموعه «خوش غیرت» گذشته، اما مى خواستم بدانم حضور در این مجموعه نكته تازه اى به تو آموخت؟ انگار قصد كوتاه آمدن ندارى. •نه، بحث كوتاه آمدن و نیامدن نیست. من این سئوال را با توجه به حرف هایى كه زدى پرسیدم؟ من بازى در مجموعه «خوش غیرت» را بیش از هر چیزى به خاطر رفاقت با «على شاه حاتمى» قبول كردم. ضمن اینكه او كارگردانى است مسلط كه وقتى سر صحنه مى آید بر همه عناصر صحنه اشراف دارد. «شاه حاتمى» از لحاظ زمانى در شرایط بسیار نامناسبى قرار داشت، اما توانست در این مدت كم مجموعه را براى پخش آماده كند. •اما كار قابل قبولى نبود؟ خب این نظر شما است. ولى من معتقدم به خاطر اینكه توانسته با مخاطب ارتباط برقرار كند، كار موفقى بوده. در ضمن خیلى دوست دارم كه بدانم چرا مى گویى «خوش غیرت» كار قابل قبولى نبوده است. •من دلایلم را به خود آقاى شاه حاتمى گفتم. اگر دوست دارید به شما هم مى گویم. بفرمایید و اگر اجازه دهید تا آنجایى كه مربوط به من باشد به آنها پاسخ دهم. •«خوش غیرت» به نظر من یكى از شعارى ترین مجموعه هایى بود كه تا به حال ساخته شده، شخصیت ها به خصوص شخصیت «عزت» داراى یك دوگانگى و تضاد شخصیتى بودند و همه اینها در كنار هم باعث شده بود تا مجموعه فاقد استحكام لازم باشد؟ در صحبت هاى قبلى ام هم به شما گفتم یكى از دلایل بروز این مسئله زمان كم براى تولید بود. ضمن اینكه باید بگویم با نظرت نسبت به شخصیت خودم اصلاً موافق نیستم. •الان صحبت راجع به «خوش غیرت» به قول معروف یك جورایى «چوب به مرده زدن» است، اما اگر دوست دارى درباره آن با هم بحث مى كنیم؟ خوشحال مى شوم. •از زمان پایان قصه مجموعه «خوش ركاب» تا زمان شروع قصه «خوش غیرت» نزدیك به ۱۶ سال گذشته بود. یعنى شخصیت ها ۱۶ سال بزرگتر شده بودند، ما اصلاً در بازى تو نشانى از این گذشت زمان را نمى دیدیم. قاعدتاً «عزت» باید از لحاظ اخلاقى كمى بزرگتر مى شد و در رفتارش نوعى پختگى را مى دیدیم. در هر حال خوشحالم از اینكه حداقل در ظواهر و گریم شخصیت «عزت» این تغییرات را دیده اى. •قرار نشد موضع بگیرى. گفتى بحث كنیم، من هم موضوع بحث را مطرح كردم. نه به خدا موضع نمى گیرم، حقیقت را گفتم. اما مطلبى هم كه تو گفتى شاید درست باشد. •چرا شاید؟ چون ممكن است نظر دیگران چیز دیگرى باشد. گذشته از این من نمى خواهم با صحبت هایى كه مى كنم نوع بازى ام را توجیه كنم. •پاسخت اگر منطقى باشد كه دیگر توجیه نیست. دلیل مسئله اى كه گفتى اولاً به زمان كم تولید برمى گشت. یعنى ما هیچ فرصتى نداشتیم كه روى نقش هایمان متمركز شویم. ضمن اینكه فیلمنامه هم خیلى مواقع سر صحنه نوشته مى شد و همان جا به ما مى رسید. •شما بخواهید یا نخواهید با جوابى كه دادید كارتان را با در پیش كشیدن مسئله كمبود وقت توجیه كردید. چرا كه بیننده اصلاً نمى داند كه شما وقت داشتید یا نداشتید. فیلمنامه آماده بوده یا نبوده، او براساس آنچه كه بر صحنه تلویزیون مى بیند، قضاوت مى كند. حرف شما منطقى است. جواب منطقى هم مى خواهد. •پس بفرمایید؟ من معتقدم هر انسانى داراى یكسرى خصوصیات اخلاقى است كه این خصوصیات در وجود او نهادینه شده. یعنى اگر سال ها هم از عمر او بگذرد باز هم آن خصوصیات در وجودش و در رفتارهایى كه از خودش بروز مى دهد، دیده مى شود. «سادگى» هم یكى از خصوصیات نهادینه شده در وجود «عزت» است. اگر ۶۰۰ سال هم از عمر او بگذرد، در رفتارش سادگى و بى آلایشى را مى بینیم. «عزت» ذاتاً آدمى است ساده كه روى رفتارهایى كه از خودش بروز مى دهد، تمركز چندانى نمى كند و در لحظه رفتارهایى از خود نشان مى دهد. در واقع «شاه حاتمى» هم شخصیت عزت را بر همین مبنا نوشت و من هم بر همین اساس آن را بازى كردم. •حرف شما درست، اما «عزت» در زندگى اش یك دوره اى را پشت سر گذاشته كه سپرى كردن این دوره مى بایست روى رفتارش تاثیر گذاشته باشد؟ منظورت حضور «عزت» در جبهه است. •دقیقاً. اتفاقاً این جزء نكات ظریف شخصیت «عزت» است. او در زمان حضورش در جبهه از نزدیك مشاهده كرده كه چه جوان هایى براساس چه اهداف و آرمان هایى جان خود را از دست داده اند. اما وقتى او به درون جامعه مى آید، مى بیند كه دیگر هیچ كسى براى آن آرمان ها و... ارزشى قائل نیست. همین باعث شده تا گوشه عزلت را انتخاب كند و خودش را یك جورایى به بى خیالى بزند، اما در برخى از سكانس ها مى بینیم وقتى پاى این صحبت ها به میان كشیده مى شود، بلافاصله تغییر شخصیت مى  دهد و خیلى جدى راجع به این مسائل حرف مى زند. •این امر به شكل بطئى در بازى شما دیده نمى شود. یعنى باید در رفتارهاى روزمره «عزت» حداقل رگه هایى از این تحول دیده شود تا مخاطب در آن سكانس هاى بخصوص حرف هاى او را باور كند و طورى نباشد كه بیننده حس كند كه این حرف ها در دهان «عزت» گذاشته شده است؟ من فكر مى كنم وجود عكس «حاج احمد» در خانه «عزت» و كنار قفس مرغ عشق هاى او نشان دهنده این مسئله باشد، یعنى در واقع نویسنده و كارگردان با این المان زمینه لازم را براى مخاطب ایجاد كرده تا اگر حرف از «حاج احمد» و... آمد، «عزت» از خودش واكنش نشان دهد. •خب اگر شخصیت «عزت» تا این اندازه با مطالعه نوشته شده و متعاقباً مجموعه «خوش غیرت» هم اثرى است عمیق و غیرشعارى، پس چرا شما حضور در آن را فقط به واسطه دوستى ات با «على شاه حاتمى» پذیرفتى، به هر حال مجموعه اى با چنین پیچش ها و چالش هایى كه گفتید، هر كسى را ترغیب مى كند تا در آن بازى كند. این سئوال پر از شیطنت ژورنالیستى است. خب به هر حال من باید از كارم دفاع كنم و نسبت به بازى و شخصیتى كه ارائه داده ام پاسخگو باشم، ضمن این كه من منكر ضعف هاى سریال نمى شوم. اما من به شما مى گویم وقتى یك سریال توانست مخاطب را جذب كند، موفق بوده. گذشته از اینها من واقعاً به «شاه حاتمى» علاقه دارم و این علاقه و دلبستگى من به او بیش از هر چیز دیگرى در پذیرش كار موثر بود. •پس بگو به خاطر رفاقت كار را قبول كردم و این قدر از آن دفاع نكن؟ اگر بخواهم صادقانه حرف بزنم، باید بگویم كه خودم هم قبول دارم كه براى شخصیت «عزت» در مجموعه «خوش غیرت» كم مایه گذاشتم. خیالت راحت شد! •رفاقت شما با «شاه حاتمى» از چه زمانى شروع شد، از «خوش ركاب» یا قبل از آن؟ شاه حاتمى یكى از كارگردان هایى بود كه خیلى دوست داشتم با او كار كنم. •چه فیلمى از او دیده بودى كه این حس در تو ایجاد شد؟ من در جریان جشنواره كودك و نوجوان اصفهان با «شاه حاتمى» آشنا شدم. او در این جشنواره حضور داشت و اتفاقاً هم جایزه بهترین كارگردانى را گرفت. وقتى این فیلم را دیدم، دوست داشتم كه فرصتى پیش بیاید تا با او كار كنم. این اتفاق یك سال بعد برایم اتفاق افتاد و او مرا براى بازى در مجموعه «خوش ركاب» دعوت كرد. •یعنى بازى در كارهاى «على شاه حاتمى» جزء آرزوهایت بود؟ یك جورایى جزء رویاهایم بود، با توجه به سبكى كه او براى آثار سینمایى اش انتخاب كرده بود، فكر مى كردم كه هیچ وقت این اتفاق نخواهد افتاد، اما به هر حال شكر خدا توانستم با او كار كنم. •الان كه براى خودت موقعیت تازه اى به دست آوردى چطور، كار با كدام كارگردان جزء آرزوهایت است؟ خیلى ها. مثل مهرجویى، فرمان آرا و حاتمى كیا. •چرا هر وقت من این سئوال را از بازیگران مى پرسم، همه بدون استثنا نام «حاتمى كیا» را مى آورند؟ دلیل روشنى دارد، به نظر من در آثار «حاتمى كیا» بازى بازیگر تحت هدایت او متبلور مى شود، یعنى تو مى توانى كاملترین بازى بازیگران را در كارهاى این كارگردان ببینى، ضمن این كه برخى از فیلم هاى او مثل «آژانس شیشه اى»، «از كرخه تا راین» و... یك نوع دلبستگى در وجود آدم نسبت به او به وجود مى آورد. •در خصوص بازیگران چطور، این حس را دارى، یعنى جزء آرزوهایت است كه با بازیگر خاصى همبازى شوى؟ بله، خیلى هستند مثلاً «محمدرضا فروتن» و «آتیلا پسیانى» از بازیگرانى بودند كه خیلى دوست داشتم با آنان همبازى شوم، رویایى كه با حضور در فیلم «مجردها» به حقیقت پیوست. •فكر نمى كنى بعدها از گفتن این آرزوها و رویاها پشیمان شوى؟ نه، حقیقت را باید گفت. من همیشه به این فكر مى كردم كه آیا روزى مى شود با بازیگرانى مثل «فروتن» و «پسیانى» همبازى شوم. اراده كردم و این اتفاق افتاد و خدا هم كمكم كرد. البته چون همیشه به این مسئله فكر مى كردم، وقتى به آن رسیدم، قدرش را دانستم؛ یعنى وقتى همراه با اینها جلوى دوربین بودم به خودم مى گفتم: «این همان فرصتى است كه سال ها به آن فكر مى كردى، پس راحت از دستش نده!» •برخورد «فروتن» و دیگر بازیگران حرفه اى مثل «پسیانى» و «زارعى» با تو چطور بود، آنان طورى رفتار نمى كردند كه خودشان را نسبت به تو كه از تلویزیون به سینما آمده اى بالاتر بدانند؟ نه، اتفاقاً خیلى خوب و حرفه اى رفتار مى كردند، آنان حتى در برخى مواقع هم كمكم مى كردند و شرایطى را مهیا مى ساختند تا من جلوى دوربین احساس راحتى كنم. به عنوان مثال تكه كلام «اوكى» (OK) را «مریلا زارعى» به من پیشنهاد داد كه از آن استفاده كنم. كه خوشبختانه خوب هم از كار درآمد. در هر حال حضور در «مجردها» تجربه بسیار خوبى برایم بود و من از «اصغر هاشمى» به عنوان كارگردان، یدالله شهیدى تهیه كننده كار و بازیگرانى كه نام بردم چیزهاى بسیارى آموختم. •چطور شد كه براى این فیلم انتخاب شدى؟ اصغر هاشمى مرا انتخاب كرد. البته وقتى این فیلم به من پیشنهاد شد، تولید كار چندین بار به تعویق افتاد، اما من به خاطر حضور در این فیلم، منتظر ماندم و حتى چندین پیشنهاد سینمایى را هم رد كردم، در هر حال امروز نه تنها از این كار خودم ناراحت نیستم، بلكه احساس خوبى هم دارم. •در صحبت هایت به مسئله «رفاقت» و دوستى خیلى اشاره كردى، الان اگر «رضا عطاران» كه از دوستان صمیمى ات است به تو پیشنهاد بازى در یك مجموعه طنز آیتمى را بدهد قبول مى كنى؟ من، «رضا» را خیلى دوست دارم و هر وقت كه او به من احتیاج داشته باشد، كمكش مى كنم، البته یك بار در زمان تولید «كوچه اقاقیا» این اتفاق افتاد. آن نقش را من اصلاً دوست نداشتم و حتى «رضا» هم علاقه اى به آن نداشت، ولى به هر حال به خاطر این كه كار وارد مسیر تازه اى شود، این شخصیت وارد قصه شد. خاطرم هست كار تمام شد، رضا به بچه ها گفت: «ما مجید را براى این كار قربانى كردیم.» •گویا چندین قسمت از مجموعه «كوچه اقاقیا» را هم كارگردانى كردى؟ رضا در چند جلسه به دلیل خستگى كارگردانى چند قسمتى را به من واگذار كرد. البته او در زمان «قطار ابدى» این كار را انجام داده بود و با توجه به اعتمادى كه به من داشت، كارگردانى چند قسمت از مجموعه «كوچه اقاقیا» را به من واگذار كرد. •شما از تحصیلكردگان تئاتر هستى، اما اصلاً در این عرصه حضور ندارى؟ آن چنان هم كه مى گویى دور نیستم، من هر وقت پیشنهاد خوبى در تئاتر داشتم آن را قبول كردم. سال ۱۳۸۰ از طرف «رحمان سیفى آزاد» براى بازى در نمایش «شب نشینى در جهنم» دعوت شدم و در آن بازى كردم. این كار را خیلى دوست داشتم. •بعد از «شب نشینى در جهنم» پیشنهاد دیگرى نداشتى؟ چرا، آخرین پیشنهاد همین امسال بعد از تعطیلات نوروز «مهرداد رایانى مخصوص» از من براى بازى در نمایش «خانم سرگرد باربارا» دعوت كرد. متاسفانه اجراى نمایش همزمان شده بود با سفر من به خارج از كشور و كار جدیدم، به همین دلیل نتوانستم در خدمت این نمایش باشم. •... و كار جدید احتمالاً كارگردانى یك كار تلویزیونى را انجام خواهم داد. •سریال یا فیلم؟ اجازه بدهید قطعى بشود، بعداً جزئیات كار را مى گویم. خسته نباشید. نوشته شده توسط سحر در سه شنبه 28 تیر 1384 و ساعت 04:07 ق.ظ ویرایش شده در یکشنبه 9 مرداد 1384 و ساعت 05:07 ق.ظ لینک ثابت | نظرات ()

ته چین.... [عمومي , ]

سلام به همگی   حتما خودتون میدونید که استاد مهران مدیری کار جدیدی در دست دارند که نامش هست (ته چین). قرار بود اسم این سریال رو بذارن ایستگاه جابرآباد. این سریال قرار هست در اواسط تابستان امسال (۱۳۸۴) از شبکه ۳ سیما پخش بشه. بازیگران این سریال هنوز معلوم نشدن ولی به احتمال زیاد استاد مهران مدیری و جواد رضویان بازیگران اصلیه این فیلم خواهند بود زیرا این سریال درباره پدران فرهاد و داوود (پاورچین) می باشد.   لطفا نظر فراموش نشه. نوشته شده توسط سحر در دوشنبه 27 تیر 1384 و ساعت 09:07 ق.ظ ویرایش شده در - و ساعت - لینک ثابت | نظرات ()

[عمومي , ]

امروز می خوام براتون یه مصاحبه بذارم از جواد رضویان.البته قدیمیه ولی عجله نکنید چون جدیداشم به زودی براتون میذارم.     گفت و گو با جواد رضویان ، بازیگر نقش داوود     خیلی دوست دارم برره را ببینم !          تا جایی‌ كه‌ به‌ خاطر داریم، در هر سریال‌ و مجموعهِ طنزی‌ كه‌ بازی‌ كرده‌ مردم‌ به‌ بازی‌اش‌ خندیده‌اند، هر بار هم‌ به‌ شكلی‌ و گونه‌ای‌ جدید ؛ یك‌ بار در لباس‌ پزشكی‌ كه‌ می‌خواهد آموزش‌ كمك‌های‌ اولیه‌ بدهد، یك‌ بار در هیبت‌ دراكولا، و این‌ بار هم‌ در نقش‌ مسافر سرزمین‌ برره‌ كه‌ با آمدن‌ او و دیگر برره‌ای‌ها و غیربرره‌ای‌ها، پاورچین جان‌ تازه‌ای‌ گرفت. با رضویان‌ گفت‌وگویی‌ انجام‌ دادیم. او سعی‌ كرد برعكس‌ همیشه، خیلی‌ جدی‌ صحبت‌ كند، ولی‌ چندان‌ موفق‌ نشد، چون‌ ذاتاً آدم‌ كمیكی‌ است! o با سیامك‌ انصاری‌ كه‌ صحبت‌ كردیم‌ گفت‌ كه‌ به‌ بازی‌ شما حساسیت‌ دارد و خنده‌اش‌ می‌گیرد. جریان‌ این‌ خنده‌ و حساسیت‌ چیست؟ - این‌ حساسیت‌ اصلاً یك‌طرفه‌ نیست. من‌ و سیامك‌ نزدیك‌ شش‌ سال‌ است‌ كه‌ با هم‌ كار می‌كنیم‌ و همیشه‌ این‌ مشكل‌ را با هم‌ داشته‌ایم. هم‌ من‌ از سیامك‌ خنده‌ام‌ می‌گیرد، هم‌ سیامك‌ از من. این‌ در واقع‌ یك‌ بیماری‌ است! كاری‌اش‌ هم‌ نمی‌شود كرد. به‌ همدیگر آلرژی‌ داریم! توی‌ چشم‌های‌ همدیگر كه‌ نگاه‌ می‌كنیم، خنده‌مان‌ می‌گیرد. o یعنی‌ یك‌ جورهایی‌ هیپنوتیزم‌ می‌شوید! - نه، این‌ شعر كه‌ می‌گویند: آینه‌ در آینه‌ شد، دیدمش ودید مرا حكایت‌ ما دوتاست! توی‌ چشم‌های‌ هم‌ كه‌ نگاه‌ می‌كنیم، می‌خندیم. o با این‌ مشكل‌ چطور می‌سازید؟ - سعی‌ كردیم‌ این‌ قضیه‌ را وارد بازی‌مان‌ كنیم. من‌ و سیامك‌ و دیگر دوستان‌ كه‌ با هم‌ كار می‌كنیم، قرار گذاشته‌ایم‌ از این‌ خنده‌ها جلوگیری‌ نكنیم‌ و بیننده‌ را هم‌ در آن‌ شریك‌ كنیم. مطمئناً اگر نقش‌ من‌ منفی‌ باشد، بیننده‌ هیچ‌وقت‌ با آن‌ ارتباط‌ برقرار نمی‌كند. o خب، این‌ خنده‌ باعث‌ می‌شود بیننده‌ احساس‌ كند شما دارید نقشتان‌ را به‌ شوخی‌ می‌گیرید و این، در انتقال‌ حس‌ خلل‌ وارد می‌كند. - بزرگی‌ به‌ من‌ می‌گفت‌ از این‌ خنده‌ای‌ كه‌ تو در بازی‌ات‌ داری، می‌شود دو -- سه‌ جور برداشت‌ داشت: یكی‌ این‌كه‌ دنیا را به‌ هیچ‌ می‌گیری، دیگر این‌كه‌ مخاطبت‌ را هم‌ به‌ حساب‌ نمی‌آوری‌ و اهمیتی‌ برایش‌ قایل‌ نیستی؛ یكی‌ هم‌ این‌كه‌ واقعاً از ته‌ دل‌ می‌خندی. من‌ فكر می‌كنم‌ این‌ قضیهِ آخری‌ درست‌ است. فكر می‌كنم‌ زیبایی‌ كار ما در این‌ است‌ كه‌ اگر خنده‌ای‌ درش‌ هست، اگر شادی‌ در پشت‌ صحنه‌ هست، باید به‌ مخاطب‌ منتقل‌ شود. و این‌ جذابیت‌ را به‌ بیننده‌ منتقل‌ می‌كند. ولی‌ همهِ این‌ها برمی‌گردد به‌ این‌ كه‌ من‌ آن‌ متن‌ و آن‌ نقشی‌ را كه‌ كارگردان‌ به‌ من‌ منتقل‌ كرده‌ چطور از آب‌ در بیاورم. فكر می‌كنم‌ این‌ لبخند كوچك‌ خط‌ ارتباط‌ خوبی‌ با بیننده‌ باشد. مخصوصاً كه‌ ما داریم‌ كار طنز انجام‌ می‌دهیم. o داوود را بر اساس‌ شما نوشته‌اند؟ یعنی‌ در ذهنشان‌ جواد رضویان‌ بوده‌ كه‌ می‌خواستند در پروژه‌ واردش‌ كنند و بعد شخصیت‌ داوود به‌ ذهنشان‌ رسیده؟ - فكر می‌كنم‌ این‌طور بوده. o چه‌ شناختی‌ از شما داشتند كه‌ این‌ شخصیت‌ را برای‌ شما نوشتند؟ - والا لطف‌ آقای‌ مدیری‌ است‌ كه‌ مرا تا الان‌ تحمل‌ كرده. شاید شاخصِ بازی‌ام‌ این‌قدر قوی‌ نبوده، ولی‌ تركیب‌ خوبی‌ شده‌ایم‌ و از زمانی‌ كه‌ ما وارد شدیم، كار ریتم‌ پیدا كرده‌ و سنگینی‌ كار از دوش‌ آقای‌ مدیری‌ برداشته‌ شده. تا آن‌ موقع، همهِ اتفاق‌ها حول‌ شخصیت‌ فرهاد می‌گشت، ولی‌ الان‌ تقسیم‌ شده؛ مخصوصاً این‌ كه‌ من‌ و آقای‌ مدیری‌ در دو نقش‌ بازی‌ می‌كنیم‌ و نقش‌ پدرانمان‌ را هم‌ خودمان‌ بازی‌ می‌كنیم. گاهی‌ وقت‌ها احساس‌ می‌كنم‌ شاید كار موسیقی‌ لازم‌ نداشته‌ باشد، چون‌ ریتم‌ موسیقی‌ در بازی‌ ما وجود دارد. o داوود چقدرش‌ جواد رضویان‌ است‌ و چقدرش‌ داوود فیلم‌نامه؟ - داوود آدم‌ دورویی‌ است، در ظاهر آدم‌ ساده‌دل، روستایی‌مسلك‌ و بی‌غل‌ و غش‌ است، ولی‌ با دروغ‌گویی‌ و چهرهِ واقعی‌اش‌ همه‌ چیز را به‌ نفع‌ خودش‌ برمی‌گرداند و اكثر اوقات‌ هم‌ در كارش‌ موفق‌ می‌شود. با شخصیت‌ خودم‌ فكر نمی‌كنم‌ زیاد سازگار باشد، چون‌ من‌ سعی‌ می‌كنم‌ در زندگی‌ آدم‌ خوبی‌ باشم؛ هم‌ با همسرم‌ و هم‌ با اطرافیانم. سعی‌ می‌كنم‌ خیلی‌ راحت‌ و رو باشم، ولی‌ داوود را آن‌قدر یك‌رو نمی‌بینم. فكر می‌كنم‌ فقط‌ جاهایی‌ داوود را می‌شود یك‌ رو دید كه‌ با همسرش‌ برخورد می‌كند. o شما با همسرتان‌ همین‌طورید؟ - نه‌ به‌ این‌ شدت؛ یعنی‌ همیشه‌ برایش‌ گُل‌ نمی‌خرم، چون‌ اصلاً گُل‌خریدن‌ داوود خودش‌ یك‌جور مشكل‌ درست‌ كردن‌ برای‌ دیگران‌ است. او می‌خواهد با این‌ كارش‌ همه‌ را به‌ جان‌ هم‌ بیندازد؛ یعنی‌ یك‌جور بدجنسی‌ است، نه‌ محبت. o خب، این‌ شخصیتی‌ كه‌ شما نقشش‌ را بازی‌ می‌كنید به‌ هر حال‌ یك‌ آدم‌ روستایی‌ است... - البته‌ روستای‌ ما خیلی‌ پیشرفته‌ است! پدران‌ ما تلفن‌ همراه‌ دارند. پدرانمان‌ آمدند از ما پول‌ گرفتند بابت‌ تأسیس‌ مترو و تعمیرات‌ پیست‌ اسكی‌ برره. فكر می‌كنم‌ جای‌ پیشرفته‌ای‌ است. خودم‌ كه‌ خیلی‌ دوست‌ دارم‌ آن‌جا را ببینم! o فكر نكردید مردم‌ یا حداقل‌ روستاییان‌ كه‌ در تهران‌ هم‌ كم‌ نیستند از شما ناراحت‌ شوند. به‌شان‌ بربخورد؟ - فكر نمی‌كنم. با این‌ بلاهتی‌ كه‌ این‌ شخصیت‌ دارد، به‌ نظر من، اصلاً نباید شهرستانی‌ها بنا را بر این‌ بگذارند كه‌ آدم‌های، دور از جان، ابلهی‌ تصور شده‌اند كه‌ آمده‌اند تهران‌ را فتح‌ بكنند. اصلاً نباید این‌طور استدلال‌ كرد كه‌ چون‌ این‌ آدم‌ روستایی‌ است، باید صاف‌ و ساده‌ و بی‌شیله‌ پیله‌ باشد. این‌جا آدم‌ها را گذاشتیم‌ كنار هم‌ و یك‌سری‌ اتفاق‌ها و كارهای‌ غیرعادی‌ رخ‌ می‌دهد. اگر می‌خواستیم‌ همه‌ چیز را واقعی‌ جلوه‌ بدهیم‌ كه‌ كار طنز نمی‌توانستیم‌ درست‌ كنیم. داوود در بدو ورود به‌ تهران، گوش‌ شوفر تاكسی‌ را می‌بُرد، یا دَمِ در از رفتگر پول‌ می‌گیرد. خب، همه‌ می‌دانند كه‌ یك‌ روستایی‌ وقتی‌ می‌خواهد بیاید تهران، هر لحظه‌ احتمال‌ می‌دهد كه‌ جیبش‌ خالی‌ شود. برای‌ همین، كسی‌ باور نمی‌كند كه‌ ما داریم‌ روستاییان‌ را مسخره‌ می‌كنیم. این‌جا یك‌ اتفاق‌ غیرعادی‌ افتاده‌ و اصلاً نباید جدی‌اش‌ گرفت. o یعنی‌ برای‌ داوود یك‌ نمود عینی‌ نداشتید كه‌ از آن‌ الگو بردارید؟ - نه، شخصیت‌ داوود را هم‌ به‌ مرور در كار پیدا كردم؛ یعنی‌ روز اول‌ كه‌ آمدم، آقای‌ مدیری‌ یك‌ برگ‌ كاغذ به‌ من‌ داد و گفت: این‌ را بگیر، بقیه‌اش‌ را برایت‌ توضیح‌ می‌دهم. من‌ تا دو -- سه‌ روز سردرگم‌ بودم، تا این‌كه‌ با آقای‌ مدیری‌ و دیگر بازیگران‌ تك‌تك‌ شخصیتمان‌ را پیدا كردیم. o دستتان‌ باز بود برای‌ پیداكردن‌ این‌ شخصیت؟ - بله، خوش‌بختانه‌ آقای‌ مدیری‌ این‌قدر به‌ من‌ اطمینان‌ داشتند كه‌ بگذارند خودم‌ را پیدا كنم. o بداهه‌گویی‌ هم‌ می‌كنید؟ - بله. o دیالوگ‌هایی‌ كه‌ از داوود می‌شنویم‌ مال‌ خود شماست‌ یا متن؟ - نه، اگر بخواهیم‌ درصد بگیریم، حدود سی‌ به‌ هفتاد است؛ یعنی‌ سی‌ درصد بداهه‌ است‌ و هفتاد درصد متن، شاید هم‌ بیش‌تر. o شما را اغلب‌ در كار روتین‌ و مجموعه‌های‌ طنز دیده‌ایم، مثل‌ سیب‌ خنده ، حرف‌ تو حرف و لبخند سوم . در كار جدی‌ بازی‌ نمی‌كنید؟ - شش‌ - هفت‌ تا فیلم‌سینمایی‌ به‌ من‌ پیشنهاد شد كه‌ دو تا از آن‌ها طنز بود و بقیه‌ جدی‌ بود. مثلاً در اپیزود دوم‌ نسل‌ سوخته رسول‌ ملاقلی‌پور قرار بود بازی‌ كنم، ولی‌ قبول‌ نكردم. با وضعیت‌ سینما چندان‌ جور نیستم‌ و پشت‌صحنهِ سینما را دوست‌ ندارم. o برای‌ چه؟ - دلیلش‌ شخصی‌ است. این‌جا احساس‌ می‌كنم‌ همه‌ یك‌ خانواده‌ایم، ولی‌ از همه‌ مهم‌تر این‌كه‌ مخاطبان‌ من‌ در تلویزیون‌ ممكن‌ است‌ شصت‌ میلیون‌ نفر باشند، ولی‌ مخاطبان‌ من‌ در سینما - اگر فیلم‌ خیلی‌ بفروشد - یك‌ میلیون‌ نفرند. o حالا اگر یك‌ روز قرار شود جواد رضویان‌ یك‌ كار جدی‌ بازی‌ كند و در آن‌ گریه‌ كند، باز هم‌ لابه‌لای‌ آن‌ گریه‌ می‌خندد، بر اساس‌ همان‌ ارتباط‌ با مخاطب‌ و... كه‌ گفتید؟ - سر كار دل‌بندم ، سكانسی‌ بود كه‌ باید واقعاً گریه‌ می‌كردم. قبلش‌ به‌ رضا [عطاران] گفتم‌ اگر می‌شود محیط‌ را خلوت‌ كنید تا من‌ كمی‌ حس‌ بگیرم. تقریباً ده‌دقیقه‌ای‌ با خودم‌ خلوت‌ كردم‌ و رضا هم‌ مرا توجیه‌ كرد. رضا اكثر اوقات‌ می‌آمد سرصحنه‌ و سه‌ -- چهار بار خنده‌اش‌ باعث‌ شد كه‌ نتوانم‌ گریه‌ كنم؛ یعنی‌ اشكم‌ می‌خواست‌ بیاید كه‌ رضا مانع‌ می‌شد! به‌ رضا گفتم: تو كارگردانی، باید به‌ من‌ كمك‌ كنی‌ حس‌ بگیرم؛ آن‌وقت‌ خودت‌ بدتر مرا می‌خندانی؟! به‌ من‌ گفت: تو گریه‌ات‌ خنده‌دارتر از خنده‌ات‌ است! شاید روزی‌ اگر قرار شود گریه‌ كنم، واقعاً گریه‌ كنم، ولی‌ ممكن‌ است‌ گریه‌ام‌ خنده‌دارتر از خنده‌ام‌ باشد!   منبع: سروش                                                                                                                                                           نوشته شده توسط سحر در دوشنبه 30 خرداد 1384 و ساعت 11:06 ق.ظ ویرایش شده در یکشنبه 9 مرداد 1384 و ساعت 05:07 ق.ظ لینک ثابت | نظرات ()

[عمومي , ]

سلام به همگی من این وبلاگ رو درست کردم مخصوص سریالها و فیلمهای طنز ایرانی. سعی می کنم در این وبلاگ براتون عکس و اخبار از سریالها و فیلمهای طنز بذارم. لطفا نظر هم فراموش نشه. مرسی نوشته شده توسط سحر در یکشنبه 29 خرداد 1384 و ساعت 10:06 ق.ظ ویرایش شده در - و ساعت - لینک ثابت | نظرات ()